Το τρίτο κύκλο του Flow Sessions της Google στρέφει το εργαλείο κινηματογράφησης σε μη σκηνοθέτες

Τι άλλαξε η τρίτη ομάδα

Η Google Labs δοκίμασε το Flow Sessions πέρυσι τον Σεπτέμβριο, ως ένα εξαεβδομαδιαίο πρόγραμμα που φέρνει καλλιτέχνες μαζί για να δημιουργήσουν με το Flow, το εργαλείο κινηματογράφησης της με ΤΝ. Αυτή η τρίτη ομάδα σημάδεψε μια σκόπιμη αλλαγή: ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα εστίασε στην προσέλκυση δημιουργικών ανθρώπων εκτός του χώρου της κινηματογράφησης.

Ο επίσημος λόγος είναι διερευνητικός. Η Google ήθελε να καταλάβει πώς το Flow «θα μπορούσε να ξεκλειδώσει κάτι πέρα από την παραδοσιακή κινηματογράφηση», γι' αυτό στρατολόγησε ανθρώπους από τη δημοσιογραφία, τη διαφήμιση και τη μόδα με διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας στην ΤΝ. Αυτή η προσέγγιση αντιμετωπίζει την ομάδα λιγότερο ως προθήκη μάρκετινγκ και περισσότερο ως δομημένη διερεύνηση για το ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα εργαλείο δημιουργίας βίντεο, και για ποιο λόγο.

Η Google δηλώνει ξεκάθαρα ότι το πρόγραμμα βασίζεται στη συν-δημιουργία: «πιστεύουμε ότι τα καλύτερα εργαλεία δημιουργούνται μαζί με τους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν περισσότερο». Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι αυτοσχεδιασμοί των καλλιτεχνών μετατρέπονται σε σχόλια για το προϊόν.

Οι λύσεις που βρήκαν είναι το πραγματικό σήμα

Η πιο αποκαλυπτική λεπτομέρεια στην ανάρτηση δεν είναι κάποια συγκεκριμένη ταινία — είναι το πόσο συχνά οι καλλιτέχνες αναγκάστηκαν να αναζητήσουν λύσεις εκτός του Flow για να πετύχουν αυτό που ήθελαν. Η Julie Wieland χρησιμοποίησε το AI Studio για να φτιάξει μια ξεχωριστή εφαρμογή που μείωνε τον ρυθμό καρέ ώστε να προσομοιώνει μια χειροποίητη αισθητική stop-motion, και συνέθεσε η ίδια το μουσικό κομμάτι. Ο Calvin Herbst εκπαίδευσε ένα μοντέλο μεταφοράς στιλ σε ξεχωριστό εργαλείο, χρησιμοποιώντας δικό του αρχειακό υλικό 16mm από την παιδική του ηλικία, πριν το ενσωματώσει στη δουλειά του.

Η Charline Prat και το στούντιο COMBO δημιούργησαν βιβλιοθήκες αναφοράς για να αντλεί το Flow, ειδικά για να διατηρήσουν οπτική συνέπεια σε υφές και χαρακτήρες. Αυτό αναδεικνύει έναν γνωστό περιορισμό της γενετικής δημιουργίας βίντεο: τη διατήρηση συνοχής ενός κόσμου από πλάνο σε πλάνο. Οι καλλιτέχνες το έλυσαν με μια πειθαρχία βιβλιοθήκης υλικού δανεισμένη από τις παραδοσιακές ροές παραγωγής.

Για μια ομάδα εφαρμοσμένης ΤΝ, αυτά είναι τα χρήσιμα δεδομένα. Κάθε λύση σημαδεύει ένα κενό ανάμεσα σε ό,τι κάνει το εργαλείο εγγενώς και σε ό,τι απαιτεί ένα σοβαρό δημιουργικό εγχείρημα — έλεγχο ρυθμού καρέ, εξωτερική εκπαίδευση στιλ, μόνιμες αναφορές.

Δύο καλλιτέχνες που χρησιμοποίησαν σκόπιμα τα ελαττώματα του μοντέλου

Η ταινία του Stephane Benini «Echoes of Us» χρησιμοποίησε αυτό που η ανάρτηση αποκαλεί «οπτική απόκλιση του Veo» ως σκόπιμη αφηγηματική τεχνική, μαζί με τον μεγάλο όγκο εξόδων του Flow, για να αποδώσει νοσταλγία και εφήμερο χαρακτήρα. Η απόκλιση — η τάση των παραγόμενων καρέ να αποκλίνουν από ένα σταθερό θέμα — συνήθως θεωρείται ελάττωμα που πρέπει να καταπιέζεται. Εδώ έγινε αφηγηματικό εργαλείο.

Η Chloe Desaulles ακολούθησε την αντίθετη τακτική. Το έργο της «Veneer» απεικονίζει μια φανταστική γειτονιά της Νέας Υόρκης που «φαίνεται εντυπωσιακά αληθινή», χρησιμοποιώντας ντοκιμαντερίστικο ύφος για να διερευνήσει τον ρεαλισμό στα μέσα που δημιουργούνται με ΤΝ. Η πιστότητα του εργαλείου γίνεται το θέμα, όχι το επιχείρημα πώλησης.

αυτό που έχει σημασία είναι τι θέλετε να πείτε, ακόμα πριν αγγίξετε το Flow.Montana Labs

Τι μας λέει η στρατολόγηση εκτός κινηματογράφου για τον οδικό χάρτη του Flow

Επιλέγοντας μια σχεδιάστρια μόδας, μια δημιουργική διευθύντρια-ερευνήτρια και άλλους από τη διαφήμιση και τη δημοσιογραφία, η Google δοκιμάζει αν η δυνατή χρήση του Flow είναι ευρύτερη από τις μικρού μήκους ταινίες. Η δουλειά της Prat φαντάστηκε έναν κόσμο γύρω από ένα φυσικό κεντημένο ρούχο· η Desaulles εφάρμοσε δημοσιογραφικό πλαίσιο. Πρόκειται για συγγενικές βιομηχανίες, όχι για πειραματισμούς ερασιτεχνών.

Το συγκεκριμένο συμπέρασμα: η Google χρησιμοποιεί ένα επιλεγμένο πρόγραμμα καλλιτεχνών για να χαρτογραφήσει ταυτόχρονα τα κενά χαρακτηριστικά του Flow και τη ζήτησή του σε διάφορους κλάδους. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο εξωτερικών εργαλείων και βιβλιοθηκών αναφοράς λειτουργεί ως λίστα εκκρεμοτήτων, ενώ η σκόπιμη αποδοχή της οπτικής απόκλισης δείχνει ότι η εταιρεία είναι πρόθυμη να αφήσει τους καλλιτέχνες να βρουν αξία στις ατέλειες του μοντέλου, αντί να περιμένει να τις εξαλείψει μηχανικά.