Η τρίτη φάση της OpenAI βάζει την «αρκετά εύχρηστη λειτουργία» δίπλα στις πρωτοποριακές δυνατότητες

Η μία λειτουργική πρόταση του δοκιμίου

Το μεγαλύτερο μέρος του «Built to benefit everyone» είναι γραμμένο σε ύφος στατιστικών ηλεκτροδότησης και προσδόκιμου ζωής. Ωστόσο, θαμμένη στην ενότητα που ανακοινώνει την τρίτη φάση της OpenAI, υπάρχει μια πρόταση που μοιάζει περισσότερο με product brief παρά με μανιφέστο.

Οι πρωτοποριακές δυνατότητες είναι μόνο μέρος της δουλειάς. Το μεγαλύτερο έργο είναι η μετατροπή αυτών των δυνατοτήτων σε εργαλεία που οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να χρησιμοποιήσουν για να ευδοκιμήσουν.Montana Labs

Αυτή η διάκριση — δυνατότητες έναντι χρησιμοποιήσιμων εργαλείων — είναι το πλησιέστερο σημείο στο οποίο το κείμενο περιγράφει μια δουλειά που κάποιος πρέπει όντως να παραδώσει. Τα πέντε επίθετα που συνοδεύουν την τρίτη φάση (άφθονη, προσιτή, ασφαλής, χρήσιμη και αρκετά εύχρηστη) δεν είναι στόχοι εκπαίδευσης μοντέλου. Τρία από αυτά είναι ιδιότητες του τι συναντά ένας άνθρωπος σε μια οθόνη: αν το κόστος λειτουργίας είναι προσιτό, αν είναι χρήσιμο για την πραγματική του εργασία και αν είναι αρκετά εύχρηστο ώστε να μην τα παρατήσει. Αυτό είναι το frontend.

Το «να δώσουμε σε όλους μια προσωπική AGI» είναι πρόβλημα πρόσβασης, όχι πρόβλημα μοντέλου

Ο τρίτος από τους τρεις δηλωμένους στόχους της OpenAI είναι να «δώσει σε κάθε άνθρωπο στη Γη μια προσωπική AGI, ενδυναμώνοντάς τον να επωφεληθεί από μία από τις πιο μεταμορφωτικές τεχνολογίες της ανθρωπότητας με όποιον τρόπο επιλέξει». Τα παραδείγματα που επιλέγουν οι συντάκτες είναι σκόπιμα καθημερινά: η διαχείριση ενός ιατρικού λογαριασμού, η εκμάθηση μιας δεξιότητας, η δημιουργία μιας μικρής επιχείρησης, η φροντίδα ενός ηλικιωμένου γονέα, η κατανόηση μιας νομικής ή οικονομικής απόφασης.

Κανένα από αυτά δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ενός πρωτοποριακού μοντέλου. Εξαρτώνται από το αν ένα άτομο που αγωνιά για έναν ιατρικό λογαριασμό μπορεί να βρει μια απάντηση χωρίς να γνωρίζει τεχνικές prompt, χωρίς να προσκρούσει σε τείχος πληρωμής τη λάθος στιγμή και χωρίς να μπερδευτεί σχετικά με το τι έκανε το σύστημα εκ μέρους του. Η ίδια η διατύπωση του δοκιμίου — «με όποιον τρόπο επιλέξει», «όπου και όπως το χρειάζεται» — περιγράφει την επιφάνεια χρήσης και την πρόσβαση, το κομμάτι του stack που βρίσκεται πιο κοντά στον χρήστη.

Το επιχείρημα του ανθρώπινου ρόλου ανεβάζει τον πήχη για τις διεπαφές

Οι συντάκτες είναι ξεκάθαροι ότι δεν θέλουν πλήρη αυτοματοποίηση: «Η ΤΝ πρέπει να βοηθά τους ανθρώπους να επιδιώκουν τους στόχους τους, όχι να αποσυνδέεται από αυτούς». Περιγράφουν έναν αυξανόμενο ανθρώπινο ρόλο στο «να καθορίζει κατεύθυνση, να κάνει συμβιβασμούς, να ασκεί κρίση». Αποκαλούν τον αυτοματοποιημένο ερευνητή ΤΝ «κατευθυνόμενο, υπόλογο και συνδεδεμένο με τους ανθρώπους», και αναφέρουν μια εσωτερική πεποίθηση ότι ένα σημαντικό ποσοστό της έρευνάς τους μπορεί να υποβοηθείται από ΤΝ μέχρι τον Μάρτιο του 2028.

Η κατεύθυνση, η λογοδοσία και η σύνδεση με τους ανθρώπους δεν επιτυγχάνονται μέσα από μια διαδικασία εκπαίδευσης. Ένα σύστημα που διατηρεί τον άνθρωπο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων το πετυχαίνει μόνο αν η διεπαφή αναδεικνύει πραγματικά τι κάνει το μοντέλο, τι αποφάσισε και πού μπορεί να παρέμβει το άτομο. Το κενό ανάμεσα στο «το μοντέλο μπορεί να το κάνει αυτό» και στο «το άτομο μπορεί να το κατευθύνει και να το διορθώσει» είναι ακριβώς το κενό που κλείνει η δουλειά στο frontend και στο προϊόν. Το δοκίμιο απαιτεί κρίση και επίβλεψη χωρίς να αναγνωρίζει ότι αυτές εξαρτώνται από το τι δείχνει η οθόνη.

Τι σημαίνει η προσέγγιση της OpenAI για τις ομάδες που χτίζουν πάνω σε αυτήν

Η δομή του κειμένου — η πρώτη φάση ήταν έρευνα, η δεύτερη ήταν η μετάβαση σε εταιρεία προϊόντων, η τρίτη είναι η ευρεία και χρησιμοποιήσιμη διάθεση — αποτελεί ένδειξη για το πού πιστεύει η OpenAI ότι βρίσκεται η υπόλοιπη δουλειά. Δεν βρίσκεται κυρίως στις ακατέργαστες δυνατότητες, τις οποίες θεωρεί πλέον σχεδόν δεδομένες· βρίσκεται στην προσιτότητα, στην ευχρηστία και στις διεπαφές μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ασκούν κρίση επάνω σε ικανά συστήματα.

Για όποιον χτίζει εφαρμογές πάνω σε αυτά τα μοντέλα, αυτό επαναπροσδιορίζει την αξία. Αν η ίδια η OpenAI λέει ότι το μεγαλύτερο έργο είναι η μετατροπή των δυνατοτήτων σε εργαλεία που οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν, τότε το επίπεδο διεπαφής — πώς παρουσιάζονται οι επιλογές, πώς παραμένει το σύστημα κατανοητό και διορθώσιμο, πόσο προσιτό είναι το κόστος να συνεχίσει να λειτουργεί για το καθημερινό πρόβλημα κάποιου — δεν είναι διακόσμηση πάνω στο μοντέλο. Με τους όρους που θέτει το ίδιο το δοκίμιο, είναι το κομμάτι που καθορίζει αν το «ωφελεί όλους» είναι αληθινό ή απλώς φιλοδοξία.